न तळन काठफक्त रहाटजसं मनन क्षितिजन किनाराफक्त गाजतसं मनन पंखन पायफक्त प्रवासजसं मनन अवकाशन काळफक्त श्वासतसं मनन आरन पारफक्त भानते मन !***
Tuesday, 5 January 2016
न तळ न काठ
Monday, 4 January 2016
ही प्रातःस्मरणीय मुलं...
ही पेपर टाकणारी
दूध घालणारी
गाड्या पुसणारी मुलं...
भिरभिरत असतात पहाटेपासून
त्यांच्या पायांना असतात भिंगर्‍या
आणि हात सुकाणूंसारखे
वळवत राहतात त्यांचा दिवस
त्यांच्या डोळ्यांत
नसतात अश्रू अगतिक
नसते आग विद्वेषाची
नसतो लाचार स्वाभिमान
त्यांचा रक्तदाब
होत नाही वर-खाली
निमुट धडधडत राहतं त्यांचं हृदय
जगण्याच्या अरूंद रस्त्यांवरून चालताना
दुतर्फा पसरलेले
यच्चयावत् अन्याय... भ्रष्टाचार
दंगली... तोडफोड...
वेगवेगळ्या रंगांच्या दहशती
किंवा रिअ‍ॅलिट शोजचे अनावर उन्माद
त्यांना बिथरवत नाहीत(?)
आपली सकाळ सुरु करून देणारी
ही प्रातःस्मरणीय मुलं...!
ही पृथ्वी
केवळ गुरुत्वाकर्षणाच्या
आधारावर नाही
यांच्या अविचल जिजीविषेवर
उभी आहे तोल सावरत !
***
केव्हाची उभी आहे मी...
सगळं काही बाजूला सारूनकेव्हाची उभी आहे मीक्यूमधेस्वतःसमोरच्यामी उभी आहेमाझ्या नंबरावरआणि अपाँईंटमेंट आहेआत्ताचीया क्षणाचीपण मला बाजूला सारतमाझ्या डोळ्यांसमोरझडप घालतंय कोण कोणमाझ्या वेळेवरमी केव्हाची उभी आहेक्यूमधेया आशेनंकी कधीतरीमला भेटता येईल स्वतःलाठरलेल्याआत्ताच्या या क्षणी..!***
Sunday, 3 January 2016
कृष्ण भेटूनही
तो तिरीमिरीनं आला फुत्कारतउभा राहिला समोर बेदरकार-मग ठरल्याप्रमाणेगांधारीनंआपल्या पुण्यवान डोळ्यांवरची पट्टीउतरवली उत्कंठेनंतर तिच्यासमोर देह तसाचकशाकशानं लडबडलेलाअहंकारानं झाकलेला...कृष्ण भेटूनहीवज्रदेही होण्याची युक्ती कळूनहीतो राहिलाच कमकुवतअमृतकुंभाच्या तळालाच भोक पडावंतसं झालं..!***
वाटलं होतं...
एकामागून एक पदव्या मिळवल्याकैक ग्रंथ पालथे घातलेदूरदूरच्या यात्रा केल्याकितीतरी कविता लिहिल्या...वाटलंझालो असू आपण आताश्रीमंत, समृद्ध, प्रगल्भ...पण नेसूच्या वस्त्रांच्यानिर्याच फक्त वाढत राहिल्यास्वतःचं अनावरण करतांनादमछाक होत राहिलीवानप्रस्थाच्या वाटेवरचंओझं जड होत राहिलं...डीलर्निंगच्या कोर्सचंसिलॅबस तेवढं विस्तारत राहिलं..!***
Saturday, 2 January 2016
सहजीवनातल्या नात्याबद्दल
आत्मचरित्र लिहावं असं मला वाटत नाहीपण कुणी विचारलंचआमच्यातल्या नात्याबद्दलतर समोर ठेवता येईल एखादी कविताटीनेजमधे ऐकलेल्या, भावलेल्याआणि नंतरअनुभवाच्या आसपास रेंगाळणार्याचित्रपट गीतांना स्मरून...‘ तुम गगन के चंद्रमा होमैं धरा की धूल हूँ ’असं मी त्यांना कधी म्हटलेलं नाही‘ तुम हो सागर, मैं किनारातुम क्षमा मैं भूल हूँ..’असं तेही मला कधी म्हणत नाहीतपण आमच्यातल्या नात्याबद्दलकुणी विचारलंचतर सांगता येईलकाहिशा याच शैलीत...उदाहरणार्थ-तो काही उणे काही अधिकपण माणूस सर्वाधिकमी त्याच्यासाठी बालककारण तो पूर्ण पालकमी ओसंडणारे चित्रतो पेलणारा कॅनव्हासमी सत्यवान तो सावित्रीतो सुकाणू मी नावमी काविता तो शब्दमी शब्द तो अर्थमी ओघळणारे मोतीतो बांधणारे सूत्र..एका अनावर अव्यवहाराचीसात्विक व्यवहाराशी सांगडतो कदाचित् शिल्पकारमी प्रामाणिक दगड‘तुझं-माझं’ नाही, त्याचा‘आपलं’ म्हणण्यावर भरतो झाडाची भूमीगत मुळंमी वर मिरवणारा बहरमाझ्या प्रत्येक नाही-नकोलात्याचा कृतीशील होकारमी आत-आतला केंद्रबिंदूतो परीघाचा विस्तार...हा खेळ नाहीय शैलीदार शब्दांचामला अभिप्रेत आहेप्रत्येक शब्दातले संपूर्ण सूचन...मी वादळाच्या अनुवंशातगटांगळ्या खातानाघाबरून उद्ध्वस्ततेलाहात उंचावला आधारासाठीतेव्हा मला किनार्याशीसुखरूप नेणारा हात त्यांचा होताया सुखरूपातलं सुख भोगतानावाटतं कधी कधीमी बचावले वाताहतीच्या शक्यतेतून,स्थिरावले, सुखवस्तू झालेपण दुरावले कदाचित्निराधाराच्या ओंजळीतल्याखडतर दानालाजे पेलतानापोळतात हात... किंवा जळावंच लागतं सरळजे मिरवण्यासाठीलागते रणांगणावरल्या योद्ध्याची विजीगिषाअग्निदिव्याच्या कसालाउतरता येत नाही बहुतेकांनाचोख सोनं असल्याशिवाय...!आंतरिक ऊर्मीनं कृतिशील राहण्याच्यासहज वृत्तीतूनत्यांनी मला किनार्‍यावर आणलं,दिला नवा जन्म आणिस्वतःच्या पुण्याईच्या शिदोरीसोबतमाझ्या सुखरूप हातात ठेवला शब्दतो प्रसवत राहिला कविताजगण्यातल्या समजुतींच्यापूर्वजन्मातल्या निद्रिस्त घुसमटीच्याजाणीव विस्तारणार्यास्वतःला तपासणार्यामिळवलेलं शहाणपणजगण्यात उतरवण्याचा आकांत करणार्यान मागितलेलं दान देत राहणार्‍या...मी कविता तो शब्दमी शब्द तो अर्थमी अर्थ तो सार्थ..!***
Friday, 1 January 2016
यात्रा
कोणत्याही क्षणीपायांखाली दरड कोसळेलतळ न दिसणार्‍या खालच्या दरीत-कोणत्याही क्षणीढगफुटी होईलथिजलेले रस्ते वाहू लागतीलपाण्याच्या लोंढ्याबरोबर-कोणत्याही क्षणीकर्फ्यू पुकारला जाईलबंद होतील रस्ते.. दुकानंदहशत पसरवली जाईल-कोणत्याही क्षणीस्थगित होईल अमरनाथची यात्रायातल्या कोणत्याही कारणास्तव..!तरी नेमेची येणार्यापानगळीकडे पाहावंसहज स्वीकाराच्या नजरेनंतशा सर्व दहशती झेलतप्रस्थान ठेवतात तेअमरनाथच्या यात्रेलादेहावर तुळशीपत्र ठेवून...स्थगित झालीच यात्रातर थांबून राहतात बेमुदत प्रतिक्षेत...वाटेत कोसळतात काही दरीत...काही मारले जातात गोळीबारातकिंवा अपघातात...पणअसंख्य प्रकारचे असंख्य घाव सोसतअमरनाथाचं दर्शन घेऊनपरतात सुखरूप बरेचजणसर्व दहशतींना पराभूत करतअमरनाथ पावल्याच्या समाधानात...दर क्षणीकसोटी पाहणार्याया खडतर प्रवासातघडत असेल का समांतरपणेआंतरिक-यात्राहीआतल्या माणसाला उन्नत करणारी ?***
Subscribe to:
Posts (Atom)